Παθήσεις Υψηλού Κινδύνου2018-03-21T20:24:08+00:00

Project Description

Παθήσεις Υψηλού Κινδύνου

Με τον όρο “παθήσεις υψηλού κινδύνου του μαστού” εννοούνται ένα πλήθος παθήσεων που δυνητικά συμβάλλουν στην ανάπτυξη κακοήθους νεοπλασίας στο μαστό.

 

Στην καθημερινή κλινική πράξη ο ιατρός οφείλει να αξιολογεί το κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού λαμβάνοντας υπόψη τους διάφορους παράγοντες κινδύνου, όπως αυτοί προκύπτουν από τη λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού και την κλινική εξέταση.

Ακτινωτή ουλή

Η ακτινωτή ουλή είναι μια σπάνια αλλά πολύ σημαντική καλοήθης πάθηση διότι μαστογραφικά δεν είναι δυνατόν να γίνει διαφορική διάγνωση της ακτινωτής ουλής από το διηθητικό καρκίνωμα του μαστού. Η διάγνωση τίθεται συνήθως μετά τη χειρουργική αφαίρεση της βλάβης. Στη μαστογραφία απεικονίζεται ως μακριές προσεκβολές με ενδιάμεσο λίπος και διαυγαστικό κέντρο. Κύριο χαρακτηριστικό είναι η διαταραχή της αρχιτεκτονικής και η διαφορετική απεικόνιση σε διαφορετικές λήψεις. Πρόσφατα σε μια μελέτη 1396 γυναικών βρέθηκε ότι η ακτινωτή ουλή διπλασιάζει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού, κατατάσσοντας την ουλή ως ένα σημαντικό παράγοντα κινδύνου. Έτσι λοιπόν, πρέπει πάντα να διενεργείται βιοψία.

 
 

Άτυπη Υπερπλασία των Πόρων

Η άτυπη υπερπλασία των πόρων ορίζεται ως η συγκέντρωση άτυπων κυττάρων στην εσωτερική επένδυση των πόρων του μαστού και έχει μερικά (αλλά όχι όλα) από τα χαρακτηριστικά του πορογενούς καρκίνωματος in situ (το οποίο είναι μια προκαρκινική μορφή). Αυτό σημαίνει ότι η άτυπη υπερπλασίαδεν είναι μια προκαρκινική μορφή, αν και συνδέεται με τετραπλάσια αύξηση του κινδύνου για καρκίνο του μαστού, αλλά μια παθολογοανατομική διάγνωση, που τίθεται όταν διενεργείται βιοψία σε μια περιοχή του μαστού. Αξίζει να σημειωθεί ότι εάν σε μια γυναίκα με διάγνωση άτυπης υπερπλασίας των πόρων, συνυπάρχει και θετικό οικογενειακό ιστορικό, τότε ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του μαστού εξαπλασιάζεται.

 
 

Πολλαπλή θηλωμάτωση

Η πολλαπλή θηλωμάτωση ορίζεται ως η ύπαρξη τουλάχιστον πέντε διακριτών θηλωμάτων σε μια συγκεκριμένη περιοχή του μαστού, είτε στην περιφέρεια του είτε κάτω από τη θηλή. Τα πολλαπλά θηλώματα ανευρίσκονται συνήθως σε αμφότερους τους μαστούς, ενώ είναι πιθανότερο να συνυπάρχει in situ ή διηθητικό καρκίνωμα, σε σχέση με το ενδοπορικό θήλωμα. Είναι κοινά αποδεκτό, ότι η πολλαπλή θηλωμάτωση σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού σε σχέση με το γενικό πληθυσμό.

Στη μαστογραφία απεικονίζονται ως λοβωτά, στρογγυλά ή ωοειδή μορφώματα με σαφές περίγραμμα. Τα πολλαπλά περιφερικά θηλώματα έχουν καλοήθη απεικόνιση και εντοπίζονται στις τελικές λοβιακές μονάδες. Σε ένα ποσοστό 20% συνυπάρχει και αυτόματο έκκριμα θηλής.

 
 

Λοβιακό καρκίνωμα in – situ (LCIS)

Το λοβιακό καρκίνωμα in- situ (LCIS) δεν είναι καρκίνος του μαστού. Ωστόσο, ένα ποσοστό των γυναικών που έχουν διαγνωστεί με αυτή τη νόσο έχουν πιθανότητα να αναπτύξουν στο μέλλον διηθητικό καρκίνωμα 6,9 – 12 φορές περισσότερο, σε σχέση με τις γυναίκες που δεν έχουν LCIS. Επομένως, το LCIS δεν είναι μια προκαρκινική βλάβη, αλλά ένας ισχυρός παράγοντας κινδύνου για ανάπτυξη διηθητικού καρκίνου στον έναν ή στον άλλον μαστό. Ο κίνδυνος ανάπτυξης ετερόπλευρου και ομόπλευρου καρκίνου του μαστού είναι περίπου 9% και 15% αντίστοιχα.

Το LCIS διαγιγνώσκεται συνήθως σε γυναίκες 40 – 50 ετών. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες κλινικές ενδείξεις όπως μία ψηλαφητή μάζα και σπανίως απεικονίζεται στην μαστογραφία. Έτσι λοιπόν, η διάγνωση του LCIS είναι τυχαία σε βιοψία του μαστού που γίνεται για κάποιο άλλο λόγο.

Στις περισσότερες περιπτώσεις η αντιμετώπιση δεν είναι χειρουργική και συνιστάται στενή παρακολούθηση της ασθενούς, καθότι βρίσκεται σε υψηλό κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου του μαστού ομόπλευρα ή ετερόπλευρα.

Η χειρουργική αντιμετώπιση ενδείκνυται όταν:

Όταν συνυπάρχει και άλλη βλάβη όπως π.χ. άτυπη πορογενής υπερπλασία.
Όταν υπάρχει διαφωνία μεταξύ απεικονιστικών και ιστοπαθολογικών ευρημάτων.
Όταν συνυπάρχει ψηλαφητός όγκος ή περιοχή αρχιτεκτονικής διαταραχής.
Όταν συνυπάρχουν ενδιάμεσα χαρακτηριστικά μεταξύ πορογενούς και λοβιακής διαφοροποίησης.
Όταν τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του LCIS προσδίδουν πλειόμορφο τύπο.

Είναι κατανοητό ότι οι ασθενείς με αυτή την πάθηση έχουν μεγάλο άγχος για τη κατάσταση της υγείας τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις που οι γυναίκες δεν μπορούν να διαχειριστούν ψυχολογικά αυτή την αγχώδη κατάσταση επιλέγουν την αμφοτερόπλευρη προφυλακτική μαστεκτομή με αποκατάσταση. Αξίζει να τονιστεί, ωστόσο, ότι σε αυτή την περίπτωση η προστασία δεν είναι απόλυτη.

 
 

Φυλλοειδές Κυστεοσάρκωμα

Το φυλλοειδές κυστεοσάρκωμα είναι ένας στρωματικός όγκος του μαστού με πυρηνική ατυπία, αυξημένη μιτωτική δραστηριότητα, ενώ παράλληλα έχει την τάση να αυξάνει ταχύτατα σε μέγεθος.

Είναι ο πιο συχνός μη επιθηλιακός όγκος του μαστού, ωστόσο αντιπροσωπεύει το 1% του συνόλου των όγκων του μαστού. Είναι σχετικά μεγάλος όγκος με το μέγεθός του να κυμαίνεται περίπου στα 5 εκατοστά, ενώ έχουν αναφερθεί όγκοι άνω των 30 εκατοστών. Το φυλλοειδές κυστεοσάρκωμα είναι καλοήθης όγκος και σπανίως (10% – 15%) μπορεί να εξαλλαγεί σε καρκίνο.

Η αντιμετώπισή του είναι η χειρουργική αφαίρεση με υγιή όρια, καθώς πολύ συχνά υποτροπιάζουν.

Ρωτήστε τον γιατρό

Διαβάστε επίσης